
Het Lab van Studio Camera is een training gedurende vijf maanden met acht bijeenkomsten. Het programma bestaat onder andere uit een pitchtraining, speeddaten met relevante spelers uit het werkveld en peer-to-peer feedbacksessie aan de hand van de Das Arts Feedback methode. Daarnaast is er individuele begeleiding door een mentor uit het werkveld met relevante kennis en een stevig netwerk.
Maak hieronder kennis met de mentoren die de acht deelnemers van het Studio Camera Lab 2026 begeleiden.
Anaïs López (1981) is een Spaans-Nederlandse fotograaf en een geboren verhalenverteller. Ze maakt multimediale vertellingen op het snijvlak van fictie en documentaire, waarbij ze vanuit een persoonlijk verhaal universele thema’s aansnijdt.
Bij ieder project dompelt López zich in een intensieve, bijna obsessieve research, die ze vervolgens vertaalt naar een gelaagde en beeldende vertelling. Ze neemt haar toeschouwers mee naar fabelachtige werelden, die vaak dichter bij de waarheid liggen dan op het eerste gezicht lijkt.
Haar eerdere project De Migrant werd genomineerd voor een Gouden Kalf (Nederlands Film Festival) en won onder meer de Directors Guild Award voor Best Digital Storytelling en de Zilveren Camera voor Best Storytelling. Haar meest recente project, de Schildpad en de Monnik, is in 2025 genomineerd voor de Zilveren Camera voor Best Storytelling.

Ester Gould (1975, Schotland) studeerde film- en televisiewetenschap in Amsterdam en New York en volgde de masteropleiding journalistiek. Sinds 2005 regisseert ze films.
Samen met Sarah Sylbing regisseerde ze de bekroonde documentaireseries Schuldig (2016, HUMAN) en Klassen (2020, HUMAN). Voor Schuldig werden de regisseurs onder andere benoemd tot Journalist van het Jaar 2016 en wonnen ze een Zilveren Nipkowschijf. Gould regisseerde tien jaar later een vervolg met personage Dennis in de hoofdrol: de korte documentaire Tortelduifjes (2025, HUMAN).

Dutch-born Evelin van Rei is a London and Amsterdam-based photographer and cinematographer whose practice moves fluidly between moving and still image.
Guided by instinct and emotion, her visual language is driven by a deep sensitivity to light, atmosphere, fascination with the human condition, and an innate desire for connection and purpose. Her imagery echoes the poetic and tenebrous qualities of painting - visceral, textured, precise, and quietly macabre - leaving a lingering sense of intimacy and presence.
Rooted in the tactile qualities of analogue film, her work balances naturalism with stylisation, embracing imperfection to create images that feel observed rather than manufactured. Whether working on narrative projects, commercials, or photographic commissions, Evelin seeks authentic, bold, and visually authored collaborations.
Evelin is a voting member of the British Academy of Film and Television Arts, a member of the Netherlands Society of Cinematographers, and recipient of the Angénieux Special Encouragement Award at the Cannes Film Festival.

Nena van Driel (1990) is scenarioschrijver. Ze studeerde in 2017 af aan de Nederlandse Filmacademie. Haar werk kenmerkt zich door een intuïtieve, ritmische stijl met een nostalgische ondertoon, waarin ze de spanning tussen herinnering, verbeelding en identiteit onderzoekt. Na haar afstuderen ontving ze in 2019 een ontwikkelingsbeurs om te experimenteren met conceptueel schrijven, geïnspireerd door de Franse Nouvelle Vague.
Sindsdien schreef ze mee aan de scenario’s voor de speelfilms Kiddo en Melk, en schreef ze de korte films Magma en Ma Mère et Moi. Momenteel werkt ze aan de verfilming van Tobi Lakmakers debuutroman De geschiedenis van mijn Seksualiteit, waarvan de filmrechten in handen zijn van Halina Reijn en Topkapi Films.

Nienke Huitenga Broeren is regisseur en producent van immersieve ervaringen. Vanuit Studio ZZZAP (Utrecht) onderzoekt ze met creatieve technologie wat het betekent om mens te zijn. Immersie is voor haar hierin een sleutel ingrediënt: een ontmoeting tussen vorm en verhaal, waarin de deelnemer de ruimte krijgt om zichzelf te herontdekken.
Dit jaar toont ze haar nieuwste werk AMSTERDAM 1652 in de Venice Immersive competitie op het 83e Internationaal Filmfestival van Venetië. De komende twee jaar verdiept ze haar vak verder binnen het HEFT-consortium (gefinancierd door CIIIC), met zowel immersieve audio-ervaringen als theater vermengd met VR.
Haar werk omspant verhalen over werkelijke gebeurtenissen, zoals in ROZSYPNE (2019), een verbeelde toekomst 500 jaar na de klimaatcrisis in DRIFT (2024), en hoe het verdwijnen van herinneringen en identiteit een eigen verhaal vertelt in de VR-documentaire LACUNA (2025), die in première ging in de immersive competitie van Cannes 2025.

Olga Victorie is maker van tentoonstellingen, beeld en verhalen, vanuit maar niet beperkt tot fotografie en bewegend beeld. Visueel onderzoek en onderzoek vanuit verhalen in bijvoorbeeld archieven vormt een belangrijk deel van haar werk.
Ze richt zich op urgente en humanitaire thema's als oorlog, oorlogsmisdaden en de generationele overdracht van persoonlijke geschiedenissen en kolonialisme, evenals op migratie, mondiale kansenongelijkheid, familiebanden en de vrouw in het gezin. Zo maakte ze de tentoonstelling De 11 stemmen van Srebrenica bij FOTODOK, onderdeel van het gelijknamige project met onder meer een podcast van Marjolein Koster en Alma Mustafić en beeld van Robin de Puy.
Ze begeleidt fotografen en kunstenaars bij hun projecten en artistieke praktijk, en geeft bij FOTODOK aandacht aan visuele verhalen, fotografen en kunstenaars en de thema’s die zij beroeren.

Robert-Jonathan Koeyers (Curaçao, 1992) is een multidisciplinair kunstenaar en filmmaker. Na het ontvangen van een Wildcard van het Nederlands Filmfonds voor zijn afstudeerfilm, begon hij met het schrijven en regisseren van zijn geanimeerde debuutkortfilm "It’s Nice Here", die in 2022 in wereldpremière ging tijdens de Semaine de La Critique in Cannes.
Door de jaren heen maakt Robert-Jonathan gebruik van film, fotografie, animatie, muziek en andere mediums om zijn verhalen om te zetten in diep persoonlijke projecten waarin hij probeert te ontrafelen hoe zijn Zwartheid hem gevormd heeft tot de persoon die hij is. In zijn werk streeft hij ernaar om nieuwe vertelvormen te vinden waarin de geleefde ervaringen van Zwarte mensen centraal staan en onderzoekt hij hoe deze op een zachte en kwetsbare manier verteld kunnen worden.
Robert-Jonathan is gevestigd in Rotterdam waar hij, naast animatieregisseur en filmmaker, ook werkzaam is als docent aan de Willem de Kooning Academie.

Ruwan Heggelman (1991) werd op 13-jarige leeftijd geïnspireerd door Shaun of the Dead (2004). Met de camera van zijn ouders en afvalvlees van de lokale slager maakte hij zijn eerste zombiefilm. Naast het feit dat de kinderen doodziek werden, was dit de aftrap van zijn pad als regisseur. Na zijn studie aan de HKU in 2015 heeft Ruwan zich gericht op het maken van korte genrefilms. Van een mimespeler uit een andere dimensie die op zoek is naar liefde, tot een korte film over kabouters die ons afval gebruiken om inventieve machines te bouwen waarmee ze ons willen vermoorden.
De afgelopen jaren heeft hij aan een aantal projecten in Amerika gewerkt, waaronder een speelfilmvariant van GNOMES, geproduceerd door Sony Pictures, Columbia Pictures en 21Laps Entertainment. Daarnaast is hij actief als (uitvoerend) producent en editor en is hij een groot liefhebber van videogames, waar hij als editor en volumetric regisseur ervaring mee heeft opgedaan.



